Metafora dialogu

Tłumaczenie interfejsów różnych aplikacji często boleśnie rani wrodzone poczucie języka ojczystego lub pod pozorem językowej staranności równie starannie ukrywa tajemnicę praktycznego znaczenia poszczególnych fraz interfejsu. Jak zapanować nad tą trudną i niesforną materią?

Według słownika języka polskiego PWN interfejs użytkownika to «program umożliwiający współpracę użytkownika z oprogramowaniem komputera». Współpraca ta polega na obustronnej wymianie informacji. Interfejs informuje użytkownika o tym co może on uzyskać od oprogramowania, a użytkownik, za pomocą interfejsu informuje oprogramowanie o tym co chce uzyskać. Jeżeli oferta trafia w zapotrzebowanie dochodzi do konsumpcji usługi i obie strony są zadowolone. Zaraz, jakie „obie strony”?

Spojrzenie na interfejs właśnie poprzez metaforę dialogu daje tłumaczowi z jednej strony potrzebny dystans, a z drugiej mocne oparcie na znanym z codziennego życia scenariuszu. W przypadku Drupala nie powinno być trudno wyobrazić sobie siebie siedzącego wspólnie z Drupalem przy stoliku i popijającego ulubioną yerba-mate.

Drupal przyniósł na spotkanie teczkę wypełnioną arkuszami. Arkusze zapisane są dwoma rodzajami komunikatów. Komunikaty aktywne (odsyłacze) to lista Twoich kwestii, komunikaty pasywne (objaśnienia) to kwestie Drupala, przy czym podstawową formą jego wypowiedzi jest prezentacja żądanych informacji. Drupal to sympatyczny gość, ale to siedmiolatek, więc zbyt wiele nie można od niego wymagać. Mówisz — Pokaż moje konto — w odpowiedzi Drupal sięga do przyniesionej teczki i wyciąga odpowiedni arkusz. Słowo „pokaż” możesz pominąć bo prezentacja informacji to domyślne zadanie Drupala. Samo — Moje konto — w zupełności wystarczy. Natomiast próba zwrócenia się do Drupala z propozycją — Zarządzaj — wywoła wyłącznie wzruszenie jego ramion. Drupal nie wie co to znaczy. To Ty możesz zarządzać, nie on. Natomiast, jeżeli powiesz — Centrum zarządzania — Drupal z typowym dla siebie uśmiechem nieomylnie sięgnie po odpowiedni arkusz. Propozycja — czytaj dalej — nie wywoła jego żadnej reakcji, natomiast — [pokaż dalej] więcej… — będzie dla Drupala zrozumiałym sygnałem do rozłożenia arkusza w celu pokazania dalszego ciągu treści. Generalnie Ty werbalizujesz prośbę, a Drupal w odpowiedzi realizuje ją. Czasem, jeżeli to konieczne, informuje Cię lub ostrzega odpowiednim komunikatem. Oczywiście w tak prowadzonym dialogu mogą pojawić się wątpliwości. Przykładem niech będzie — Dodaj treść — czy Drupal umie dodać treść? Założyłem, że tak. Ja mu ja tylko podaję.

Po kilku wieczorach takich rozmów z Drupalem, z zanotowanych list dialogowych wyłoni się naturalne w brzmieniu i przyjemne w obcowaniu tłumaczenie interfejsu Drupala. To forma. A treść? W kolejnym wpisie o tym jak zadbać o adekwatność fraz.